The Last Drive

Μια αναδρομή στην πορεία των LAST DRIVE  μέσα από τα κείμενα που γράφτηκαν εν θερμώ γι’ αυτούς και δικές τους συνεντεύξεις.

1986: Κυκλοφορία του Underwolrd Shakedown

Miz Maze #13, Ιανουάριος 1988
Συνέντευξη (Άρης)

Αλέξης Καλοφωλιάς: Ξεκινήσαμε το Δεκέμβρη του ’83, στις 27 δεκέμβρη στο “Cult”, στο “Rodeo” δηλαδή, ήταν η πρώτη μας εμφάνιση. Τότε είμασταν εγώ, ο Χρήστος, ο Νίκος και ο Πάνος. Μετά από αυτή την εμφάνιση έφυγε ο Πάνος και δεν ξαναπαιξε μαζί μας. Εμείς παίξαμε στη Θεσ/κη και σε διάφορα άλλα μέρη -δηλαδή συνεχίσαμε να κάνουμε live σαν τριο- μέχρι το Δεκέμβρη του 1984 οπότε μπήκε στο συγκρότημα ο Γιώργος. Δύο μήνες μετά γράφουμε το πρώτο μας ΕΡ, το Midnight Hop, με τρια κομμάτια, τα “Poison”, “Right by my Side” και ” Midnight Hop”‘ κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδου χρόνου. Συνεχίζουμε να κάνουμε τα live μας σε όλα τα μέρη της Αθήνας και της Θεσ/κης και τον επόμενο χρόνο, το ’86 δηλαδή, αποφασίζουμε να μπούμε μέσα στο studio για να γράψουμε το πρώτο μας LP. Ήταν το “Underwolrd Shakedown” το οποίο κυκλοφόρησε περίπου 3 μήνες μετά, δηλαδή βγήκε έξω στην αγορά τον Ιούνιο. Συνεχίσαμε τις εμφανίσεις μέχρι που ένα χρόνο μετά είπαμε να βγούμε έξω στην Ευρώπη, αφού καταλάβαμε ότι μπορούσαμε να το κάνουμε, και ξεκινήσαμε – κάπου στις 15 Φεβρουαρίου του ’87-για την πρώτη μας τουρνέ που ήταν στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Γαλλία και στην Ιταλία’ περίπου 15-16 ημερομηνίες. Η τουρνέ τελειώνει στη Θεσσαλονίκη όπου κάνουμε ένα live στο “No Sense”. Δίνουμε μερικές ακόμη συναυλίες στην Αθήνα, η τελευταία συναυλία που δώσαμε για εκείνη την περίοδο ήταν στη Γεωπονική – και από τότε δεν ξανακάνουμε άλλο live γιατί γίνονται ορισμένες αλλαγές στο συγκρότημα. Συγκεκριμένα φεύγει ο Νίκος που ήταν μαζί μας μέχρι τότε και ξανάρχεται ο Πάνος. Κάνουεμ πρόβες και προσπαθούμε να δέσουμε ξανά, γιατί στο μεσοδιάστημα είχα φύγει εγώ για Αμερική και μόλις γύρισα εγώ έφυγε ο Γιώργος’ αφού βρεθήκαμε για λίγο στην Αμερική, εγώ γύρισα και ο Γιώργος έμεινε. Ξαναβρισκόμαστε το Νοέμβριο. Χωρίς βέβαια – αθττό πρέπει να ξεξαθαριστεί- νά ‘χουμε διαλυθεί’ απλώς για ένα διάστημα δεν παίζαμε.
Γιώργος Καρανικόλας: Στο μεταξύ εγώ είχα κάνει ένα συγκρότημα με τον Πάνο, οπότε δεν είχε σταματήσει η επαφή και ήτανε (σ.σ. ο Πάνος) και roadie στην ευρωπαϊκή τουρνέ.
ΑΚ: Γενικά, αυτή είναι μια ιστορία παράλληλη με τους Last Drive. Ο Γιώργος, πριν μπει στους LD, είχε τους Bebop Jungle όπου έπαιζε κιθάρα ο Πάνος. Μετά ο Πάνος φέυγει από τους BJ και φτιάχνουμε μαζί τους Burnin’ Skulls που ήταν συγκρότημα παράλληλο με τους Last Drive και είχαμε δώσει και μερικές συναυλίες’ σ’ αυτό έπαιζε και ο Ανδρέας που τώρα παίζει στους Yell-o-Yell και ο Σωκράτης που παίζει στους Blue Light. Αυτό στο λέμε για να καταλάβεις ότι ο Πάνος δεν ήταν ξένος σε εμάς, ήταν ένας από εμάς. Τώρα κάναμε αυτές τις εμφανίσεις στη Χαλκίδα 127db, Ρόδον και θέλουμε να μπούμε στο studio αυτή τη περίοδο.
ΜΜ: Αν σας ζητούσα να μου περιγράψετε τη μουσική που παίζετε, τι θα λέγατε;
ΑΚ: Παίζζουμε τη μουσική των LD
MM: Η οποία προς τα που γέρνει; Κάποτε είχε πεί: “Είμαστε punk συγκρότημα”.
ΑΚ:Ναι, αυτό το λέω και θα συνεχίσω να το λέω γιατί η νοοτροπία μας δεν έχει αλλάξει. Όταν πιάσαμε τα όργανα στα χέρια μας, ξεκινήσαμε να παίζουμε σε γκρουπ με πανκ νοοτροπία και αυτό συνεχίστηκε και μέσα από τους LD και συνεχίζεται και τώρα. Όταν λέω πανκ, για να σου δώσω να καταλάβεις, δεν εννοώ ένα συγκεκριμένο είδος, εννοώ μια νοοτροπία που υπάρχει στο παίξιμο και που υπήρχε στο rock ‘n’ roll από την εποχή που γεννήθηκε, το ’55, που υπάρχει, δόξα τω Θεώ, μέχρι τώρα και που, ελπίζω θα υπάρχει για πολύ καιρό. αυτό εννοώ όταν λέω ότι είμαστε πανκ γκρουπ.

Διαβάστε τις επόμενες σελίδες της συνέντευξης σε pdf

Rollin Under #4, 1987 ή 1988
Live review: Human Grape, Mushrooms, Last Drive, ΑΛΦΑΒΙΛ, Φθινόπωρο 1987 (Γιάννης Πλόχωρας)

[…] Ε, το να περιμένεις από τους Last Drive να σε ξελασπώσουν ή άντε να σε ταρακουνήσουν μετά απ’ όλη την ταλαιπωρία που υπέστης, μάλλον είσαι λάθος. Έτσι, δεν με άγγιξαν οι Last Drive, αν και ως συνήθως ήταν πολύ – πολύ καλοί – ή μήπως άρχισαν να με κουράζουν μια και δεν είδα και δεν άκουσα τίποτα που να μην το ‘χα ξαναδεί ή ματακούσει; – πάντως ο κόσμος που απόμεινε χόρεψε και ξέδωσε μαζί τους ως τις δύο το πρωί. Και καλά έκανε. […]

Maximum Rocknroll
Δισκοκριτική: “Underworld Shakedown” (TY)

Some excellent ’60’s surf/psych stuff, generally really rockin’ and with top notch production. More energetic and less derivative than many bands of this nature, especially surprising considering their country of origin.

Next Big Thing, #23
Δισκοκριτική: “Underworld Shakedown” (Lindsay Hutton)

Once again isolation weaves a wild amalgam and the sheer unlikeness of the collective ingredients pays a sizeable dividend. Sorta temptation pays triple. It all sounds Greek to you? Well damnit that’s where these guys strut their stuff. Check out their lycanthropic version of Blue Moon and y’ll get the bug, or if you ‘re lucky, somethin’ a lot worse.

“Psychagogos” #6, Απρίλιος 1988
Συνέντευξη (Νίκος Κοντογούρης)

Αναμφισβήτητα, οι Last Drive είναι η σπουδαιότερη μπάντα των 10 τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα.
Από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν στο προσκήνιο (στα μέσα του ’83), κατόρθωσαν να προσελκύσουν ένα μεγάλο μέρος του μουσικόφιλου κοινού, που σε κάθε τους εμφάνιση αύξανε συνέχεια.

Από την αρχή έτυχε να τους παρακολουθώ. Στις πρώτες τους εμφανίσεις σαν τρίο – Alex K. (τραγούδι, μπάσο) Nick (κιθάρα) Chris B.I. (ντραμς) -δεν μπορώ να πω πως ήταν το καλύτερο γκρουπ τότε. Έκαναν λάθη, η τεχνική τους ήταν περιορισμένη, αλλά σύντομα αυτά τα ξεπέρασαν, για να μεταμορφωθούν σε ένα σπουδαίο συγκρότημα.

Τη μουσική τους την ονόμαζαν οι ίδιοι Trash Rockabilly. Σε λίγους μήνες πρόσθεσαν και δεύτερο κιθαρίστα, το χαρισματικό B. George Bop και ο ήχος τους διαμορφώθηκε.

Μια μέρα ήρθαν και με βρήκαν. Είχαν αρκετό υλικό στη διάθεση τους και ζητούσαν να βγάλουν κάποιο δίσκο. Εκείνο τον καιρό η Art Nouveau δεν είχε λεφτά και αρκέστηκε στην παραγωγή ενός ΕΡ μιας και οι Last Drive επέμεναν ο δίσκος να βγει σε κάποια ανεξάρτητη και όχι πολυεθνική εταιρεία.

Η Metronome (μέσω της ελληνικής Polygram) και κατάφερε να φανεί πως αυτή είχε βγάλει τον δίσκο. Είχαμε συμφωνήσει να κοπούν 2000 κόπιες, αλλά τελικά βγήκαν μόνο 500 (τουλάχιστον για τόσες το group πήρε λεφτά).

Το ΕΡ είχε τον τίτλο Midnight Hop και περιείχε δύο συνθέσεις του Alex – “Poison” “Right by my Side” και μια του George – ” Midnight Hop”. Όπως αναμενόταν εξαφανίστηκε μετά μερικούς μήνες από την αγορά.

[ σημ.: H αυθεντική έκδοση του 1985 πουλήθηκε το 2012 μέσω discogs.com για $50. Πάντως δεν είναι εύκολο να βρεθεί σήμερα σε Mint κατάσταση για λιγότερο από €100 ]

Ρ: Αρχικά παίζατε σαν τρίο. Τι σας ανάγκασε να προσλάβετε και άλλο κιθαρίστα;
ΑΚ: Στην πρώτη μας εμφάνιση ήμασταν κουαρτέτο αν θυμάσαι. Μαζί μας έπαιζε ο P.E.P.P κιθάρα και αυτό ήταν το σχήμα που μας κάλυπτε. Ύστερα έφυγε ο P.E.P.P και παίξαμε σαν τρίο, πάντα ψάχνοντας για κιθαρίστα, μέχρι που βρήκαμε τον George.

Ρ: Τότε παίζατε ένα είδος Trash Rockabilly. Γιατί αργότερα στραφήκατε στο straight garage και στην νεοψυχεδέλεια;
ΑΚ: Δεν παίζουμε νεοψυχεδέλεια. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές. Στην αρχή, όντως οι διασκευές που κάναμε ήταν από fifties, ενώ αργότερα από τα sixties και seventies. Αυτό έγινε επειδή οι επιρροές μας δεν ήταν από συγκεκριμένα συγκροτήματα, όσο από ένα συγκεκριμένο πνεύμα μουσικής, που διέκρινε και το rockabilly και το garage punk και το seventies punk. Επειδή αυτό το πνεύμα υπάρχει σ’ όλα αυτά τα είδη, γι’ αυτό παίζουμε με την ίδια άνεση χωρίς να έχουμε πρόβλημα.

Όλο αυτό το διάστημα οι Last Drive είχαν μαζέψει αρκετό υλικό για κάποιο άλμπουμ. Μεταξύ αυτών ήταν και μια διασκευή της κλασικής επιτυχίας των Marcels, “Blue Moon”, που επέμεναν να συμπεριληφθεί στο άλμπουμ. Όμως δυό μήνες πρίν, ένα άλλο συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη, οι Proxies, είχαν κάνει μια electro-pop διασκευή του ίδιου τραγουδιού και θεώρησα πως δεν υπήρχε λόγος οι Last Drive να διασκευάσουν ξανά το ” Blue Moon”, αν και δεν υπήρχε η παραμικρή ομοιότητα μεταξύ τους. Το group επέμενε, η Art Nouveau εξακολουθούσε να μην έχει λεφτά για κάποιο LP, όλοι μας είχαμε απορρίψει την ιδέα να συνεργαστούμε με πολυεθνική εταιρεία και έτσι οι Last Drive προσχώρησαν στην νεοσυσταθείσα Hitch Hyke records, η οποία ανέβαλε τη κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ (Outside my Window των Things), για να βγάλει το Underworld Shakedown των Last Drive.

Ο δίσκος ήταν περίφημος και πήρε άριστες κριτικές απ’ όλα σχεδόν τα ξένα και ελληνικά μουσικά έντυπα. Συμπτωματικά, το “Blue Moon” άρεσε περισσότερο απ’ όλα τα tracks. Μάλιστα συμπεριλήφθηκε στην αμερικανική συλλογή “Battle of the garages Vol. 4” της Voxx, ενώ ένα άλλο κομμάτι, το “Valley of Death” βρέθηκε μέσα στο LP “The Sound of Now” της Dionysus records.

Ρ: Ισχυρίζεστε πως δεν παίζεται νεοψυχεδέλια. Τότε πως εξηγούνται κομμάτια σαν το “Blue Moon” και το “Repulsion”;
ΑΚ: Μπορείς να μην τα ονομάσεις garage punk. Πέστα όπως θες εσύ.

BGB: Βασικό κίνητρο ήταν να παίξουμε punk. Αυτό υπήρχε μέσα στο μυαλό μας και εξελίχθηκε σ’ αυτά τα δύο κομμάτια. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν νεοψυχεδέλεια.

ΑΚ. Στο “Blue Moon” είχες την εικόνα κάποιου που σκεφτόταν μερικά πράγματα, κοιτάζοντας το φεγγάρι, ενώ εμείς προσπαθήσαμε να δώσουμε την εικόνα κάποιου που σκέφτεται μερικά πράγματα βλέποντας τηλεόραση. Αυτός είναι και ο πιο ρεαλιστικός ορισμός που μπορούμε να δώσουμε, αν και αυτό το κομμάτι φαίνεται νεοψυχεδελικό, επειδή έχει περασμένες κιθάρες και τραβηγμένα σόλος.

Ρ: Το πείραμα επαναλήφθηκε στο “Repulsion”
ΑΚ: Αυτό είναι ένα πολύ παλιό κομμάτι. Παιζόταν από την εποχή των Be Bop Jungle, του πρώτου συγκροτήματος που είχε ο George.

BGB: Με το “Repulsion” συνέβη το εξής περίεργο: Δεν βγήκε το κομμάτι όπως το θέλαμε. Επιθυμούσαμε να δώσουμε κάτι άλλο.

ΑΚ: Μερικές φορές η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο σου, ακόμα και μέσα στο στούντιο. Δεν θα θέλαμε να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας στην νεοψυχεδέλεια, γιατί πιστεύω πως τα συγκροτήματα που προσπάθησαν ν’ αποκαλέσουν τους εαυτούς τους νεοψυχεδελικούς, έπεσαν σε μια παθητική κατάσταση απέναντι στη μουσική και απέναντι στη ζωή τους. Αυτό το πηγαίο που είχε η ψυχεδέλεια των sixties δεν υπάρχει. Λείπει το σοκ του πρωτόγνωρου.

Ρ: Γιατί συμπεριλάβατε το “Poison” από το πρώτο σας ΕΡ μέσα στο άλμπουμ, σε διαφορετική εκτέλεση;
B.G.B: Κάποια στιγμή επανεξετάσαμε πως γράφτηκε αυτό το κομμάτι στο LP, και προτιμούμε την εκτέλεση του ΕΡ. Απλά μας άρεσε το “Poison” γι’ αυτό.

ΑΚ: Ήταν και τυχαίο. Το δοκιμάσαμε μέσα στο στούντιο, μας άρεσε και το ηχογραφήσαμε. Παρ’ όλα αυτά προτιμάμε περισσότερο την εκτέλεση του single. Τότε ήταν καινούργιο. Είχε να πει σε μας κάτι περισσότερο.

Ρ: Όμως στις συναυλίες παίζετε την γρήγορη εκτέλεση του άλμπουμ.
ΑΚ: Είναι η δύναμη του Live, όπου τα πράγματα στη σκηνή τρέχουν πιο γρήγορα.

Ρ: Έχετε και επηρεασμούς από surf, μιας και υπάρχουν δύο surf punk tracks, όπως τα “Misirlou” και “Me and my Wings”.
AK: To Twang, δηλαδή το ινστρουμένταλ surf μας αρέσει, γιατί σου δίνει την αίσθηση της ταχύτητας. Είναι μέσα στους γενικούς επηρεασμούς το πνεύμα του surf. Θα μπορούσαμε το ίδιο άνετα να βάλουμε δύο rockabilly κομμάτια.

Ρ: Η διασκευή του “Every Night” των Human Expression κρατάει διπλάσιο χρόνο από την original version. Γιατί το τραβήξατε τόσο;
AK: Κατά την γνώμη μου είναι το πιο sentimental garage κομμάτι που έχει γραφτεί. Γι’ αυτό θελήσαμε να το διασκευάσουμε. Επιθυμήσαμε να δώσουμε την δικιά μας εκδοχή, μια αμφεταμινική ιστορία αγάπης. Δεν θα είχε κανένα νόημα να το παίξουμε όπως οι Human Expression.

Ρ: Ναι, ο ήχος του οργάνου το κάνει ακόμα πιο αισθησιακό… Όπως είχα γράψει παλαιότερα σε κριτικές, τα δικά σας κομμάτια μ’ αρέσουν περισσότερο από τις διασκευές. Γιατί χρειάστηκε να καταφύγετε σε διασκευές τη στιγμή που είχατε υλικό και τις δυνατότητες να γράψετε εξ ίσου καλά κομμάτια;
ΑΚ: Δεν θέλαμε από την αρχή να κάνουμε “ιστορικές διασκευές”, δηλ. να παίξουμε ένα γνωστό τραγούδι επειδή έχει καταξιωθεί.

Ρ: Το “Misirlou” όμως έχει παιχτεί δεκάδες φορές.
ΑΚ: Ναι, αλλά ήταν κομμάτι της εικόνας μας. Δεν σκεφτήκαμε “είναι χαζό να κάνεις διασκευές”

B.G.B: Επίσης θέλαμε να ταυτίσουμε τις live συναυλίες με το περιεχόμενο του δίσκου. Όλα αυτά τα παίζουμε στα live.

Ρ: Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι σ’ όλους στο εξωτερικό άρεσε το “Blue Moon”;  Όλες οι κριτικές που γράφτηκαν σε ξένα περιοδικά, αναφέρουν το “Blue Moon” σαν highlight του δίσκου.
ΑΚ: Ίσως να κάνει μεγαλύτερη εντύπωση. Ίσως η διαστρέβλωση που επιχειρήσαμε σ’ αυτή την εκτέλεση σε κάνει να το προσέξεις.

B.G.B: Το άλμπουμ έχει πολλές άκρες. Αρχίζει από κάπου και καταλήγει κάπου αλλού. Αυτό το έχω παρατηρήσει και σε δίσκους που μου αρέσουν ιδιαίτερα, όπως το Through the Past Darkly των Stones, ή το Marquee Moon των Television, όπου υπάρχει αυτό το “άπλωμα” που είναι χαρακτηριστικό κάποιου στυλ.

ΑΚ: Μπορείς σε ένα surf κομμάτι να παίξεις αμέσως μετά ένα straight garage και να καταλάβεις ότι προέρχονται από τον ίδιο καλλιτέχνη

Οι Last Drive ανοίγουν την συναυλία των Watermelon Men στην Αθήνα και στο του show, ανεβαίνει στη σκηνή ο Mike Blood, τραγουδιστής των αυστραλών Lime Spiders και τους συνοδεύει σε τρεις διασκευές – “You ‘re gonna miss me”, “Have love will travel” και “Five years ahead of my time”. Η γνωριμία αυτή τους οδήγησε σε μια νέα συμφωνία.

Ρ: Είχατε κάποια επαφή με τον τραγουδιστή των Lime Spiders, Mike Blood, για κάποιο δίσκο. Γιατί καθυστέρησε;
ΑΚ: όταν είχε έρθει στην Ελλάδα και παίξαμε μαζί σαν support στους Watermelon Men, έβαλε στίχους σ’ ένα κομμάτι μας, στο “Sidewalk Stroll” (που στον δίσκο είναι ινστρουμένταλ). Αποφασίσαμε να το βγάλουμε σε single με flip side ένα δικό του ή ένα δικό μας track. Θα γινόταν κάποια στιγμή που οι Lime Spiders θα ερχόταν στην Αθήνα.

B.G.B: Συζητήθηκε και η περίπτωση να ηχογραφήσουμε το τραγούδι, να του στείλουμε το tape για να προσθέσει φωνητικά, αλλά δεν μας άρεσε η ιδέα. Θέλουμε να τα παίξουμε live στο studio και τα δύο τραγούδια.

Ρ: Τελικά τι αποφασίσατε;
ΑΚ: δεν ξέρουμε ακόμα. Συνεχίζουμε να ‘μαστε σε επαφή μαζί του. Θα ήταν ένα single  που θα έβγαινε στην citadel. Δεν γνωρίζουμε πότε θα μπορέσει να έρθει στην Ελλάδα για να ηχογραφήσουμε.

Στο τέλος της άνοιξης του ’87, μαζί με μερικούς φίλους, μπαίνουν σ’ ένα βαν και πραγματοποιούν μια μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη, που είχε τρομερή επιτυχία. Παίζουν δίπλα σε γνωστά ονόματα του είδους και σ’ ένα κοινό διαφορετικό από αυτό πουείχαν αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα. Μετά τη τουρνέ ο Nick “Pop Mind” αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον P.E.P.P.

Ρ: Ποιοι λόγοι τον ανάγκασαν να φύγει;
B.G.B: Λόγοι ρεαλιστικοί. Δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με αυτή τη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Η νευρικότητα που του προξενούσε αυτό το γεγονός είχε επίπτωση στο γκρουπ.

ΑΚ: Τα πράγματα είναι γενικά δύσκολα εδώ, αλλά αν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τους πόρους για να ζεις, γίνονται δυσκολότερα.

Ρ: Η γνώμη του άλλαξε μετά την τουρνέ που κάνατε:
ΑΚ: Είχε αλλάξει από πριν. Απλά συνειδητοποίησε μερικά πράγματα.

B.G.B: Δεν υπάρχει η έννοια του mainstream. Ότι είναι να επιβιώσει, επιβιώνει. Προσγειώθηκε σε μια πραγματικότητα που είναι καθεστώς. Συμφωνούμε και εμείς μαζί του, αλλά έχουμε περισσότερη όρεξη να παίξουμε.

ΑΚ: Θέλει να κάνει κάτι μόνος του και εμείς θέλουμε να τον βοηθήσουμε. Όχι σαν σόλο. Θα μπούμε μαζί του στο στούντιο. Θα παίξει και σ’ ένα κομμάτι στο νέο μας LP.

Ρ: Απ’ ότι ξέρω, αυτή την στιγμή ηχογραφείτε ένα νέο άλμπουμ.
ΑΚ: Ένα νέο single και LP. Θα γράψουμε όλα τα tracks μαζί, αλλά θα βγει πρώτα το single.

Ρ: Ποια κομμάτια θα περιέχει;
ΑΚ: Δυο δικά μας, τα “Heatwave”  και “I Love Singing”

Ρ: Τα κομμάτια του άλμπουμ;
ΑΚ: Τα έχουμε ήδη έτοιμα. Ίσως να υπάρχουν και δυό διασκευές, που δεν έχουμε καταλήξει ποιες ακριβώς. Ίσως το “Looking at You” των MC5 ή το “River of no Return” της Marilyn Monroe, ή κάποια άλλα από το live set μας. Αυτό τον καιρό θα θέλαμε να δουλέψουμε πάνω σε κομμάτια των Chocolate Watch Band, που μας αρέσουν. Ίσως να μην συμπεριλάβουμε καθόλου διασκευές. Θα δούμε. Έχουμε στο μυαλό μας συγκεκριμενοποιήσει τον ήχο του άλμπουμ. Πολύ “βρώμικος” και πολύ swing ταυτόχρονα.

Ρ: Από τα τραγούδια σας που παίζετε στις συναυλίες, ποια θα συμπεριλάβετε;
ΑΚ: Μπορεί να είναι ένα από τα tracks του single, ίσως το “Bad Roads” και πολλά που παίζουμε αυτή τη περίοδο με τον νέο κιθαρίστα. Στο “The Devil Walked Out of my Door” θα παίξει κιθάρα ο Nick, επειδή το είχαμε γράψει, όταν ήταν μαζί μας. Είναι ας πούμε “μπαλάντα” στο στυλ του “Raw Power”.

P: Αντιμετωπίσατε καμιά δυσκολία στο θέμα προσαρμογής του κιθαρίστα;
ΑΚ: Καμιά, γιατί ουσιαστικά ήταν στο group. Ήταν roadie στην τουρνέ μας, έπαιζε παλιά με τον George και ακόμα πιο παλιά μαζί μας.

Ρ: Ο P.E.P.P. είχε ξεκινήσει να δημιουργήσει ένα δικό του συγκρότημα.
ΑΚ: Ναι, αλλά δεν προχώρησε. Έπαιζε στους Psychotic Cockroaches. Είναι καλός κιθαρίστας.

Ρ: Εσύ και ο Chris B.I.  εμφανιστήκατε σε μια προσωπική δουλειά του George, με τίτλο “Lemmings”. George, τι σε ανάγκασε να κάνεις ένα προσωπικό mini LP;
B.G.B: Αυτά τα τραγούδια υπήρχαν από πολύ παλιά. Βρέθηκε κάποτε η εταιρεία Wipe Out που ενδιαφέρθηκε να τα κυκλοφορήσει. Μπήκαμε στο στούντιο και σε 10 ώρες όλα ήταν έτοιμα.

Ρ: Η Hitch Hyke δεν ενδιαφέρθηκε να το βγάλει;
B.G.B: Προσωπικά δεν ήθελα να βγει στη Hitch Hyke, γιατί δεν ήταν στις προδιαγραφές της και εξ άλλου είχα μια φιλική σχέση με τον ιδιοκτήτη της Wipe Out.

P: Δύο από τα τέσσερα κομμάτια είναι ρυθμικά και θυμίζουν Last Drive.
B.G.B: Δεν ξέρω, δεν το πολυσυζήτησα μαζί τους γιατί είχα συμφωνήσει με τον Greg V. της Wipe Out.

P: Χρησιμοποίησες ελληνικό στίχο.
B.G.B: Έτσι τα είχα γράψει τότε και δεν θέλησα να τ’ αλλάξω. Δεν μ’ αρέσει να προβληματίζομαι πάνω σε θέματα που είναι ολοκληρωμένα για μένα. Δεν λαμβάνω υπ’ όψιν το marketing ή οτιδήποτε άλλο. Μιας και το ανέφερες, ο δίσκος άρεσε στην Αμερική. Έτσι ήρθε μια παραγγελία, με την παράκληση αν δεν γίνεται ν’ αλλάξουν οι στίχοι, ας μεταφραστούν αγγλικά μέσα σ’ ένα ένθετο που θα συνοδεύει τον δίσκο.

P: Και μια τελευταία ερώτηση. Το πρώτο σας LP είναι αφιερωμένο στον James Cagney.
AK: Top of the world ma! Όταν τελειώσαμε την ηχογράφηση, μάθαμε ότι την ίδια μέρα πέθανε. Έτσι σαν flash μας ήρθε η εικόνα στο μυαλό, όπου είναι κρεμασμένος από την δεξαμενή πετρελαίου και φωνάζει “Top of the world ma…”

1988: Κυκλοφορία του Heatwave

B23 #5
Live review (Δημήτρης)

[…] Last Drive και ξερό ψωμί. Μπορεί να μην είναι τέλειοι αλλά ενθουσιάζουν πάντα με το πάθος και τη μουσική τους[…]

Next Big Thing #24, 1988
Δισκοκριτική: “Blue Moon” Voxx 7″ (Lindsay Hutton)

Now available as a 33 1/3 single – the ultimate version that reduces the Mary Chain to mush. A 45 rpm version would required for the ol’ jukebox however.

Rollin’ Under, #ΔΕΚΑΤΟΤΡΙΤΟ, Μάρτιος/Απρίλιος 1988
Live review: Creeps, Last Drive (Σ. Τσιρογιάννης)

[…] Πρώτοι λοιπόν οι Last Drive και η συναυλία αρχίζει. Ο Αλέξης (μπάσο, φωνή) στην κυριολεξία να τα δίνει όλα πάνω στην σκηνή, για συμπαράσταση μαζί του και ο ντράμερ, ενώ οι κιθαρίστες με την κρύα στάση τους έδιναν μια μέτρια εμφάνιση σα γκρουπ. Δεν νοείται να παίζεις r’n’r και να μην υπάρχει νεύρο, να μην υπάρχει σφίξιμο μυών. Δεν αρκεί να παίζεις καλά τα ακόρντα και τα σόλα στην κιθάρα, και πέρα απ’ αυτό τίποτα. Το r’n’r πρέπει να το ζεις, η εκφραστικότητα είναι αυτή που σε καθορίζει πάνω στην σκηνή, κι αυτή ήταν που δεν υπήρχε σε κανέναν από τους δύο κιθαρίστες. Πίστευα πως η απουσία τους από τον χώρο των συναυλιών, θα έφερνε την παρουσία τους πιο δυναμική και πιο δεμένη. Μαζί μ’ όλα αυτά, ο άσχημος ήχος τους, δυσαρέστησε και απογοήτευσε αρκετούς εκείνο το βράδυ στο Ρόδο. […]

“Rollin Under”, #14, Μάιος/Ιούνιος 1988
Δισκοκριτική: “Heatwave” (Μπάμπης Αργυρίου)

Ωραίο δισκάκι μα την αλήθεια!

Δισκοκριτική: “Heatwave” (Μπάμπης Αργυρίου)

Έλεγα πως μου άρεσε το νέο Last Drive. Κι ας είναι παρατραβηγμένη η εκτέλεση του “It’s All Over Now Baby Blue”. (μισώ τα κομμάτια που συνεχίζονται ενώ έχω τελειώσει τον καφέ μου). Κι ας είναι το “Heatwave ’88” το χαμένο κομμάτι από το λατρεμένο Rollin Through the Night του Evan Johns. Κι ας φέρνουν κατά Libido Blume στο “Whisper her Name” (με την ευκαιρία ο Zaremba που ευθύνεται για την παραγωγή δεν έκανε την νύχτα μέρα όπως ο Langford στους Libido).

Τελικά οι L.D. έμαθαν κάτι από την παρατεταμένη ακρόαση του τελευταίου Ραμονόδισκου. Έγραψαν τραγούδια (τραγουδάρες μερικές φορές αλλά μην τους το πείτε και εφησυχάσουν) με ψυχή. Σφρίγος, ορμή, σαν το “Baby it’s Real” ας πούμε, ή το “Blue City Shore” και το “Gone” x3. Και δεν μίλησα ακόμα για το “Joe Espositoe’s Gun” και το “Love Cindy”…

“Rollin Under” #14, Μάιος 1988
Live review: Deja Voodoo, Last Drive w/ Peter Zaremba, ΡΟΔΟΝ, 1/4/1988 (Λάμπρος “Σκουζ”)

[…] Το ίδιο βράδυ, από την ίδια σκηνή περνούν οι Last Drive που άνοιξαν στο φουλ όποιο διακόπτη δεν έχει ανοιχτεί μέχρι εκεί: φώτα, ενισχυτές, κέφια κλπ. Ο Αλέξης διοχετεύει το φοβερό κέφι του στο μπάσο και το μικρόφωνο, ενώ ο Χρήστος, λες και όντως ζει his last drive αφού δεν του φτάνει να στέκεται όρθιος πίσω από τα ντράμς χτυπώντας τα μανιακά, αλλά ανεβαίνει και πάνω σε αυτά.

Κάποιος άλλος τύπος που τριγυρνά εκεί γύρω, ο Peter Zaremba από τους Νεοϋορκέζους Fleshtones, μυρίζεται γιορτή και φυσικά δεν μπορεί να διανοηθεί τον εαυτό του έξω από την σκηνή. Ανεβαίνει στη σκηνή και μ’ εκείνες τις θρυλικές πια χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών του, που μας έκαναν να ανταποκριθούμε στο ίδιο χορό του και με εκείνα τα θρυλικά πια χαρακτηριστικά του τραγούδια που είναι κατάλληλα για παντού και πάντοτε, έδωσε το σύνθημα για μια Ηλεκτρική Γιορτή.

Φύγαμε ενώ τα πιο ανοιχτά μας χαμόγελα είχαν κολλήσει για τα καλά στα πρόσωπα μας… […]

Rollin Under” #15, Σεπτέμβριος / Αύγουστος 1988
(Από συνέντευξη των Deja Voodoo)

[…] Αν ρωτήσεις έναν Καναδό ποιο ελληνικό συγκρότημα γνωρίζει θα σου απαντήσει τους Last Drive. […]

“Στις σκιές του Β-23” #0, Φθινόπωρο 1988
Συνέντευξη (Γιάννης Κολοβός)

Οι Last Drive είναι περήφανοι για την καριέρα τους – και έχουν κάνει πολλά. Θυμάμαι τους Socrates που το άπιαστο όνειρο τους ήταν να “βγουν έξω”. Στο τέλος Plaza, ξε Plaza δεν κατάφεραν να ξεκολλήσουν – χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν έχουν προσφέρει πολλά… Οι L.D. λοιπόν, ούτε Plaza έγιναν, ούτε στην VIRGIN πήγανε, κι όμως είναι το μόνο γνωστό ελληνικό ροκ γκρουπ που βγήκε έξω με αξιώσεις… και για να είμαι πιο σωστός είναι ροκ γκρουπ (μισώ τα επιθετάκια “ελληνικό”, “αγγλικό”, “αμερικανικό”, “κογκολέζικο” κ.ο.κ) με αξιώσεις – κυρίως αυτό. Πριν τους συναντήσω να πάρω τη συνέντευξη ούτε καν είχα διανοηθεί το τι με περίμενε. Λοιπόν οι L.D. είναι “δύσκολοι”, όχι σταρς, εκκεντρικοί κτλ: δύσκολοι καθώς ζύγιζαν πάντα κάθε απάντηση τους, μιλούν έξω από τα δόντια και κυρίως γιατί έχουν την τάση να παίρνουν τη θέση σου, να σε βομβαρδίζουν με ερωτήσεις – λες και παίρνουν αυτοί τη συνέντευξη – και ύστερα άντε να επαναφέρεις τη τάξη… Ίσως γιατί η ρουτίνα, η ηρεμία, η τυποποίηση μιας συνέντευξης να μην τους πάει καθόλου… Ούτε εμένα βέβαια μου πάνε οι δακρύβρεχτοι ή διθυραμβικοί πρόλογοι… και θ’ αρχίσω κάπως ανορθόδοξα. Οι Last Drive ξεκίνησαν σαν ένα καθαρά αντεργκράουντ γκρουπ και σήμερα είναι ίσως το πιο δημοφιλές ανεξάρτητο συγκρότημα…

Αλέξης: “δεν ξέρω τι εννοείς λέγοντας αντεργκράουντ και δημοφιλές ανεξάρτητο. Νομίζω ότι είναι το ίδιο”. Εννοώ μ’ αυτό ότι στην αρχή οι Last Drive έπαιζαν για ένα μικρό αλλά φανατικό πυρήνα φανς, ενώ τώρα αγγίζουν πολύ περισσότερο κόσμο. Ο Αλέξης συνεχίζει: “ο ίδιος πυρήνας υπάρχει και τώρα”. “Απλώς έχει προστεθεί κι άλλος κόσμος” συμπληρώνει ο Γιώργος. “Σ’ αυτό το διάστημα έχουν παρεμβληθεί – αυτό δεν θες να μάθεις; – 2 δίσκοι κι ένα σινγκλ” λέει γελώντας ο Χρήστος.

Γιώργος: “Από άποψη χαρακτήρα είμαστε προσκολλημένοι σ’ αυτή τη κατάσταση. Γίνεται το ίδιο πράγμα… Τώρα αν μας ακούει ο κόσμος, είναι θέμα δικό του”.

Αλέξης: “παίζουμε και κάτι χρόνια, είναι και πόσο κυνηγάς μερικά πράγματα”.

Χρήστος: “Όταν ξεκινήσαμε ξέραμε τι θα κάνουμε, είχαμε συγκεκριμένες ιδέες. Αυτό άλλωστε μας κράτησε μαζί και τόσα χρόνια. Λίγα συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι που έχουν κάτι να πουν και ξέρουν τι θέλουν”.

Αυτή η αρχική ιδέα, αναιρέθηκε, τελειοποιήθηκε ή άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου; Πετάγεται ο Αλέξης: “Αυτή η ιδέα πέρασε από μερικά κανάλια αλλά δεν άλλαξε”. Το λέω αυτό γιατί στην αρχή οι Last Drive ήταν πιο ροκαμπίλλυ… “Αυτό έχει να κάνει με το πνεύμα. Εμείς δεν μένουμε κολλημένοι στην μορφή. Μας νοιάζει το πνεύμα που είναι ίδιο είτε παίζουμε ροκαμπίλλυ, είτε γκαράζ – πανκ, πες το όπως θέλεις… Κάθε γκρουπ λεει ότι έχει κάνει κάτι όταν φτάσει σε ένα σημείο να διαμορφώσει ένα προσωπικό ύφος” λέει ο Αλέξης. Γιώργος: “Μπορείς να μιλάς για ένα συγκρότημα, όχι από την στιγμή που ξεκινάει, αλλά από την στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έχει ένα προσωπικό ήχο. Αλλιώς η υπόθεση είναι καθαρά φαν”. Δηλαδή, έχουν οι Last Drive έναν ήχο που να τους ικανοποιεί; Χρήστος: “Εσύ θα το κρίνεις αυτό. Όταν ακούς Last Drive, πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι που να τους κάνει να είναι οι Last Drive; Και πολύ περισσότερο αυτό φαίνεται στα λάιβ. Αν περνούσες απ’ έξω από ένα κλαμπ, θα μπορούσες να καταλάβεις τι είναι αυτό εκεί μέσα και πώς θα το καταλάβαινες;” Πρώτο στρίγμωμα και σπεύδω να αλλάξω θέμα.
[…]
ΓΚ: Ο νέος δίσκος φαίνεται πιο εγκεφαλικός και πιο ψαγμένος. Φαίνεται π.χ. στο “Joe Espositoe’s Gun”. Είναι αυτό μια νέα κατεύθυνση του γκρουπ;
Αλέξης: Όταν γράφτηκε ο δίσκος, αυτά τα πράγματα ήταν μες στο μυαλό μας, κι αυτά βγήκαν… Κάθε δίσκος παρουσιάζει τη φάση στην οποία βρίσκετε το γκρουπ στη συγκεκριμένη στιγμή. Αν το “Joe Espositoe’s Gun” είναι βαρύ όπως λες το αντίθετο είναι το “Gone, Gone, Gone”.

ΓΚ.: Ναι, μα τα παραπάνω φαίνονται και από τις διασκευές: Τώρα υπάρχει ένας Dylan, ενώ πριν το “Night Of The Phantom”, ένα καθαρά εφηβικό κομμάτι.
Αλέξης: Εγώ πιστεύω ότι δεν υπάρχει Dylan. Απλώς υπάρχει το συγκεκριμένο κομμάτι, στο οποίο θέλουμε να εστιάσουμε. Δεν νομίζω ότι θα κάνουμε διασκευή κάποιο άλλο.

Αλέξης:… Με τον Zaremba ήταν κάπως διαφορετικά και δεν είχε σχέση η εταιρεία. Τον Peter εμείς τον φέραμε. Και ήρθε εδώ όταν είχε τελειώσει η ηχογράφηση και έκανε το μιξάρισμα προσθέτοντας μερικά κρουστά και φωνητικά. Το θέμα είναι ότι εμείς γουστάραμε να είναι μέσα στο δίσκο.

Επειδή έχω δει τους Last Drive από πολύ παλιά, βλέπω ότι έχουν καλύτερη τεχνική… όπως και άλλα συγκροτήματα. Νομίζεις ότι τώρα ο κόσμος ζητάει περισσότερα;
Αλέξης: Εμείς πάντα κάναμε λάθη επί σκηνής. Δεν μας ενδιέφερε ιδιαίτερα το τεχνικό μέρος της υπόθεσης

Γιώργος: Όχι, νομίζω ότι ο πρώτος δίσκος είναι πολύ πιο σύνθετος από τον δεύτερο

Χρήστος: Όταν παίζεις λάιβ υπάρχει μια ενέργεια που πρέπει να πάρει το κοινό. Αν δεν μπορείς να την δώσεις, όσο καλός τεχνικά και να ‘σαι δεν λες τίποτα.

Με ποιους θα θέλατε να παίξετε μαζί;
PEP: Με τον Elvis
Αλέξης: με τον R. Berry
PEP: Με τους Blondie. Να τζαμάρουμε μαζί με την Debbie Harry.
Χρήστος: Με τους RUN D.M.C
PEP: με την Maureen Tucker

Ψυχαγωγός, #7 (1), Οκτωβριος 1989
Από άρθρο για τους Αυστραλούς Lime Spiders (Γιώργος Μούτας)

[…] στο διάστημα αυτό ταξιδεύει στην Ευρώπη για να βρεθεί κάποια στιγμή και στην Ελλάδα. Στην Αθήνα γνωρίζεται με τους Last Drive και γοητεύεται από το υλικό τους, σε σημείο που αποφασίζει να συνεργαστεί μαζί τους. Θα βγει με τους Last Drive στη σκηνή του “Κύτταρον” τη βραδιά που οι τελευταίοι θα παίξουν support στην συναυλία των Σουηδών Watermelon Men. Το εμβρόντητο ελληνικό κοινό απολαμβάνει την ερμηνεία του Mick σε κομμάτια όπως τα “Five years ahead of my time” και “You ‘re gonna miss me” με την συνοδεία των Last Drive. Δεν θυμάμαι άλλοτε, support group να έχει ξεσηκώσει έτσι το κοινό, το οποίο, εξουθενωμένο, αμέσως μετά εγκατέλειψε την αίθουσα (!) αφήνοντας λίγους – και τυχερούς – ν’ απολαύσουν τους πολύ καλούς Σουηδούς. Ο Mick Blood δεν πιστεύει στα μάτια του […] Εξ ίσου όμως τον έχει  εντυπωσιάσει και η δουλειά των Last Drive. Αποφασίζει να ηχογραφήσει μαζί τους το ινστρουμένταλ κομμάτι τους “Sidewalk Stroll”, αφού του προσθέτει στίχους και του αλλάζει τον τίτλο σε “The creature of my Dreams”. Σχεδιάζει να πάρει μαζί του μια κόπια στην Αυστραλία για να το κυκλοφορήσει στην Citadel. Τελικά, το κομμάτι δεν θα ηχογραφηθεί ποτέ, γιατί όπως δήλωσε ο Mick “δεν είχαμε ούτε τον χρόνο, ούτε τα χρήματα”

1990: Κυκλοφορία του Blood Nirvana

VeluriasHome#02_JanFeb1991Veluria’s Home #2, Ιανουάριος –  Φεβρουάριος 1991
Από άρθρο: “Last Drive” (Δημήτρης Κατσουλάκος)

[Στο Blood Nirvana].. οι Last Drive βρίσκονται ηχητικά πολύ πιο κοντά στο δεύτερο άλμπουμ ενώ από συνθετικής πλευράς είναι οτι πιο μεστό και ολοκληρωμένο έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα.
Παρατηρώντας τον τρόπο δομής και τη θεματολογία που πραγματεύεται ο δίσκος θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως το “Blood Nirvana” προσεγγίζει μια concept εικόνα. Η συνεργασία του Paul B. Cutler με το γκρούπ έγινε αριβως την κατάλληλη στιγμή, γιαυτό άλλωστε το αποτέλεσμα φαίνεται τόσο δεμένο και ενιαίο. Μέσα από αυτό το δίσκο οι L.D. προβάλλουν τον αληθινό τους εαυτό, κάνουν πράγματα που πάντα είχαν μέσα τους και ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να εξωτερικεύσουν. εκέι ακριβώς ενήργησε ο Paul και βοήθησε το γκρουπ να διαμορφώσει ανάλογα το ύφος του. έτσι ο ήχος τους έγινε πιο σκληρός παρά ποτέ. Ένας χείμαρος από φαζαρισμένες κιθάρες κατακλύζει ολόληρο το δίσκο αναδεικνύοντας αξιόλογες συνθέσεις σαν το ηλεκτρισμένο “Bite” που ανοίγει το δίσκο ή το ηλεκτρισμένο “Chain Train” στο οποίο συμμετέχει και ο Paul B. Cutler με την κιθάρα του. Highlight του δίσκου και παράλληλα μια από τις πιο δυνατές στιγμές στην καριέρα των LD το εκπληκτικό “Overloaded” (για το συγκεκριμένο κομμάτι υπάρχει ήδη ένα video-clip έτοιμο). Αυτό που καταφέρνουν εδώ οι Last Drive δεν είναι απλά να ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο σημείο του εαυτού τους, αλλά και να δημιουργήσουν ένα τέτοιο δίσκο ικανό όχι μόνο να σταθεί δίπλα στους αντίσοιχους ξένους αλλά και να συναγωνιστεί με αξιώσεις πολλούς από αυτούς.

Rollin’ Under #23, Φεβρουάριος 1991
Δισκοκριτική: “Blood Nirvana” (Δημήτρης Καζής)

Κατ’ αρχήν, δηλώνω γραπτά ότι δεν έχω κανένα απολύτως προσωπικό πρόβλημα ή κόλλημα απέναντι σε κανέναν. Δεν με πείραξε το ότι οι Last Drive κάνανε πετυχημένες περιοδείες στο εξωτερικό (αν και ποτέ δεν κατάλαβα πως το κατάφερε ένα τόσο κακό live group) ούτε το ότι συμμετείχαν σε συλλογές του εξωτερικού, ούτε το ότι τους είδα σε σελίδες περιοδικών όπως το “Κλικ” και το “Max”. Ακόμη, δηλώνω ότι οι δύο πρώτοι δίσκοι τους μου άρεσαν (για το “Heatwave”, που με είχε ενθουσιάσει, το είχα γράψει στο τεύχος 16). Γιατί κάνω όλο αυτό τον πρόλογο; Μα, γιατί ακούγονται από διάφορους μαλακίες του στυλ “Το Rollin’ Under έχει πρόβλημα με τους Last Drive” ή “το Rollin’ Under θάβει για να θάψει” Όλα αυτά μας πειράζουν, γι’ αυτό ξεκαθαρίζω την θέση μου. Και τώρα πάμε στο θέμα μας:

ΟΙ Last Drive έχουν κάποιο ταλέντο να φτιάχνουν απλά και όμορφα τραγουδάκια. Από κει και πέρα όμως, μπαίνουν διάφορες παράμετροι, όπως “στυλ”, “αισθητική” κτλ και δίνουν στα τραγούδια τους την τελική τους μορφή. Εδώ λοιπόν κυριαρχεί η “σκουπιδοαισθητική”. Τρας, θρας, γκαράζ, μέταλ και δεν συμμαζεύεται. Ο Paul B. Cutler είναι κολλημένος μ’ αυτά, και βρήκε γόνιμο έδαφος. Έχει υποτάξει τελείως το group στα βίτσια του, και αυτό δεν τους τιμά καθόλου. Ο άνθρωπος βέβαια έδειξε ότι διαθέτει κάποια στάνταρ, θάβοντας τη φωνή, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Το Blood Nirvana λοιπόν είναι ένας δίσκος φτιαγμένος για να αρέσει στους κολλημένους με τα είδη που προαναφέραμε. Και καθώς δεν είμαι κολλημένος, φυσικά και δεν μου άρεσε. Μουσικά, υπάρχει η σπίθα (όχι πάντα, το “Holy War” π.χ. είναι ότι πιο ρηχό έχω ακούσει μέσα στο ’90), αλλά την πνίγει το στυλ. Στιχουργικά, ανέμπνευστος γεμάτος από γελοία ροκ κλισέ.

Το μόνο πράγμα στο οποίο αυτός ο δίσκος είναι ο καλύτερος των Last Drive είναι το εξώφυλλο. Πολύ όμορφο αλήθεια, αλλά δείχνει την επεκτατική τους διάθεση στο χώρο του metal. Και αν σκεφτείς ότι δήλωσαν: “η metal σκηνή είναι η μόνη υγιής σκηνή σήμερα”, και ακόμα ότι “υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στα παιδιά που παίζουν metal σε σχέση με άλλους μουσικούς: Είναι πολύ αφοσιωμένοι…” καταλήγεις αβίαστα στο ότι μυρίστηκαν το χρήμα που υπάρχει στο metal και τους άρεσε. Δικαίωμα του καθενός να διαλέγει το ακροατήριο του. Εγώ, λέω να πηγαίνω σιγά σιγά…

1992: Κυκλοφορία του F*Head Entropy

RockFan #2, Δεκέμβριος 1992
Συνέντευξη του Hans Kesteloo (Music Maniac records) στον Νίκο Κοντογούρη.

Οι Last Drive πως σου φάνηκαν;
Τους είχα δει μερικές φορές στην Γερμανία, όταν τούραραν με τους Dead Moon και στο φεστιβάλ Psychomaniac, που εκείνη την περίοδο έπαιζαν επηρεασμένοι από τα ’60’s. Τώρα ο ήχος τους έγινε σκληρός και θα πρέπει να βρουν κάποια μέταλ-πάνκ εταιρεία. Το Blood Nirvana μ’ άρεσε πολύ αλλά αυτό είναι το όριο, μέχρι εκεί. Άκουσα τον νέο τους κιθαρίστα. Δεν νομίζω πως θα πουλήσουν στην εταιρεία μου. Έχουμε διαφορετικό κοινό. […]

BSide#03B-Side #3
Συνέντευξη του Γρηγόρη Βάιου (Ελίνα Σβύρου)

Πες μας αγαπημένο ελληνικό γκρουπ, παλιό και καινούργιο
…Μέχρι πριν ένα χρόνο οι Last Drive. Εμ, πώς να γίνει με τα κωλόπαιδα… Μπορούμε να πούμε πολλά εδώ και θα ήθελα να ήταν μπροστά ο Αλέξης και ο Χρήστος και ο Γιώργος. Πρώτιστα ο Γιώργος, γιατί με τον Καρανικόλα και λόγω κοντινής ηλικίας έχουμε περάσει… Ο Αλέξης ήταν “παιδί μου”… στα 16 του ερχόταν στην “ψυχεδέλια”, το μαγαζί που είχα το ’81… γνωριζόμαστε τόσα χρόνια. Είναι φίλοι μου, αν και δεν το κρύβω ότι για λόγους που μόνο οι ίδιοι ξέρουν, εγώ δεν το ‘χω επιδιώξει, έχουμε αποξενωθεί τον τελευταίο χρόνο. Εγώ μαζί με τους Last Drive δεν λειτουργώ σαν κανένα άλλο. Έχω ιδιαίτερη σχέση μαζί τους. Το ξέρουν πολλοί ότι το Midnight Hop το ‘χω πληρώσει με δικά μου λεφτά. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ – ούτε και οι ίδιοι και είναι προς τιμήν τους αυτό – πως έτρεχα το ’83 που μόλις είχα πάρει αναβολή, με την κασέτα στο χέρι, με τα πενιχρά μέσα που είχα τότε και με ό,τι μα ό,τι σπρώξιμο είχα, από τη στιγμή που το “Γρηγόρης Βάιος” έγινε συνώνυμο με κάποια πράγματα. Έτρεξα όπως δεν έχω τρέξει για γκρουπς της δικής μου εταιρείας. Άκουγα και τα σχολιανά για τον τελευταίο ένα χρόνο και δεν έλεγα κουβέντα…

Τα σχολιανά όσον αφορά τι;
Τα σχολιανά όσον αφορά τις συναυλίες και το “γύρισμα” και το έτσι και το αλλιώς. Εγώ δεν έλεγα τίποτα. Με τον Καρανικόλα, σε φετινή εκπομπή στον 9.84, ζωντανή με τον Γ. Χρυσοπουλάκη, θυμάμαι σαν τώρα την ερώτηση: «Γιώργο σας προσάπτουν τη μομφή του “μετάλλου”, τι έχεις να πεις για το “μέταλλο” και επίσης για τα παιδιά του “μέταλλου”;» Και τα ‘πε ο Καρανικόλας σπαθάτα, γιατί τα λεει πάντα ωραία ο Γιώργος. “Εγώ δεν λεω κουβέντα” είπα, “για μένα είστε οι Last Drive και δεν υπάρχουν άλλοι΄ δεν σας έχω δει τελευταία, λένε ότι έτσι λένε ότι γιουβέτσι”. Να αρνηθώ, ρε παιδιά, αυτό που είδα στον Άλιμο και έφριξα; Ε, το λεω, που να πάρει ο διάολος, το λεω και δεν φοβάμαι και κανέναν. Όλοι ξέρουν αν εγώ ειδικά έχω σχέση με το μέταλλο και γουστάρω το μέταλλο και μια τεράστια πλευρά του εαυτού μου είναι μεταλλική. Ε, δεν μ’ αρέσουν οι Last Drive όπως είναι τώρα, τι να κάνω, να πω ψέματα;

Και συμπληρώνω ότι το Blood Nirvana μου άρεσε και μου καλάρεσε. Δε κρύβω ότι σα δίσκος θα μου αρέσει και ο καινούργιος τους – δεν παίρνω και όρκο βέβαια. Αποκλείεται όμως να μου δημιουργήσει τους κραδασμούς του Underworld Shakedown ή του Heatwave. Το αποκλείω. Εγώ, ο πάντα βουτηγμένος στο μέταλλο, το οποίο ποτέ δεν πρόδωσα και συνεχίζω να ακούω. Πάντα άκουγα μέταλλο κι όχι τενεκέδες βέβαια – αυτό είναι γνωστό.

Τους είδα λοιπόν και τους άκουσα ο ίδιος. Και βέβαια μπορεί να ήταν άσχημη μέρα τότε. Τη στιγμή όμως που διασταυρώνω αυτά που πιστεύω με ανθρώπους που λατρεύουν τους Last Drive και γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που έχουν δώσει στην ελληνική σκηνή – κι έχουν δώσει πάρα πολλά – τότε καταλήγω στο ότι επιβραβεύεται η άποψη  μου. Αν πω τώρα πως ήρθε η ώρα ν’ αποσυρθούνε, θα με βγάλουν κακό και θα με κυνηγάνε και οι τέσσερις, όμως εγώ θα τους τα πω και στα μούτρα μια μέρα (αυτά όμως θέλω να μεταφερθούνε όμορφα, γιατί scripta manent μερικές φορές τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά απ’ ότι λέγονται). Θα τους τα πω στα μούτρα γιατί θέλω να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Δεν υπάρχει περίπτωση, μια και ήξερα ότι θα ερχόταν η κουβέντα στους Last Drive, τα λεγόμενα μου να περιέχουν κάποια κακή πρόθεση – και το ξέρουν πολύ καλά και οι ίδιοι. […]

Επίσης μετράει και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το κοινό. Το πώς βλέπουν ότι θα πάνε να παίξουν σε μια συναυλία. Αν ξεκινάνε έχοντας τον κόσμο που θέλει να τους δει γραμμένο κανονικά ή αν σηκώνονται να φύγουν στη μέση μιας συναυλίας, αυτό λεει κάποια πράγματα. Γι’ αυτό το δεύτερο αναφέρομαι στο Χρήστο. Και την πρώτη φορά που έγινε αυτό είπα “ε, έτυχε μια φορά να βρίσκεται σε άσχημη φάση”. Όταν όμως αυτές οι “φάσεις” από εξαίρεση γίνονται κανόνας…
Κοίταξε να δεις έχουν μπει πολλά στη φάση. Υπήρχε πάντοτε μια τάση να θεωρείται ο Αλέξης persona grata όσον αφορά τη συμπεριφορά. Ο Αλέξης είναι φοβερά συναισθηματικό παιδί, είναι γαμώ τα παιδιά, εγώ το λεω και επαυξάνω και όχι μόνο από την εμπειρία μιας προσωπικής σχέσης και επαφής, […] Στην ουσία δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση σου γιατί φαντάσου ότι κι ενώ άκουγα τόσα γι’ αυτές τις συναυλίες των Last Drive και δεν είχα πάρει θέση, από τη στιγμή που έλειπε η προσωπική εμπειρία. Τώρα που την έχω, μπορώ να μιλάω, τοποθετώντας το θέμα για να μην γίνω παρεξηγητέος, στη συγκεκριμένη συναυλία (Άλιμος), όπου οι άνθρωποι ήταν απαράδεκτοι.
[…]
τι γίνεται τώρα, θα επανέλθω στο θέμα των Last Drive. […] ενώ δεν μπορώ να πω ότι κάποιο τραγούδι των Last Drive από τα καινούργια εκτός από ένα slow του οποίου δε θυμάμαι τον τίτλο (ήταν πάντως σε slow tempo) …

Το Killhead Therapy
…Ίσως, πάντως είναι μεγάλο, τρομαχτικό τραγούδι αλλά πέρα από αυτό δεν μπορώ να πω ότι κάποιο από τα καινούργια των Last Drive με συνετάραξε, αλλά βέβαια δεν ξέρω πως θα γίνουν στον δίσκο, […]

[…] Την εποχή που βγήκε ο δίσκος των Last Drive ο παρθενικός (Underworld Shakedown) ακόμη δεν είχε ιδρυθεί η Wipeout κατ’ ουσία. […] by the way κάποια στιγμή μιας και μας ανήκει, για να μην πω “μου ανήκει” θα ανατυπώσω το Midnight Hop…

Και μάλιστα όχι απλά το Midnight Hop θα βγει σε μορφή maxi για να έχει και ένα που υπάρχει σε demo, να ‘ναι δηλαδή καλά τα παιδιά για να γίνει αυτό το πράγμα, το “Train of Pain”, ένα πολύ μεγάλο τραγούδι. Αυτό θα γίνει και απ’ ότι ξέρω επειδή θα γίνει ένας δίσκος για τα 10 χρόνια ύπαρξης των Last Drive του χρόνου, με ανέκδοτα, live, κλπ δεν υπάρχει βέβαια καμιά σκέψη για το Midnight Hop γιατί εκεί θα διαιρεθούν ιμάτια αν πάει να γίνει κάτι τέτοιο. Το Midnight Hop ανήκει σε μένα, δεν έχω βέβαια το tape λόγω άλλων συγκυριών που θα νυχτωθούμε να σας μεταφέρω γιατί θα χωθούν κι άλλοι στην ιστορία διότι ως συνήθως πιάστηκα κορόιδο σε κάποια πράγματα, τέλος πάντων δεν είναι επί του παρόντος…

Έχει σχέση η Hitch Hyke;
Όχι , όχι ο Αιμίλιος δεν έχει καμιά σχέση…

Καλά αν δε θες μη λες
Όχι, δεν είναι ότι δεν θέλω είναι ότι πρόκειται για πολύ μπερδεμένη ιστορία και ψάχνουμε τώρα όλοι αυτοί που έχουμε σχέση να βρούμε την άκρη που στο διάολο είναι η ταινία.

B-Side, #3
Δισκοκριτική: “F*head entropy” (Ελίνα Σβύρου)

Δύο χρόνια μετά το τρίτο τους άλμπουμ Blood Nirvana, οι Last Drive επιστρέφουν δισκογραφικά με το “F*head Entropy” (ίσως για να διχάσουν ακόμα περισσότερο…) Με μεγάλη ανυπομονησία περίμενα να πάρω στα χέρια μου αυτό το άλμπουμ, κομμάτια από το οποίο είχα ήδη ακούσει σε κάποιες συναυλίες τους.

Ήδη από τις συναυλίες, μου είχαν αρέσει ιδιαίτερα τα “Shot With Crystal Balls In My Hands”, “Sinner”, “Jailbird” και “Killhead Therapy”. Ακούγοντας τα ξανά, από το promo tape αυτή τη φορά, η αρχική μου γνώμη επιβεβαιώθηκε και με το παραπάνω μάλιστα. Στο “Shot with…” που ανοίγει το άλμπουμ, κύριο ρόλο παίζει το μπάσο του Αλέξη, ενώ ηχητικά το κομμάτι κινείται στα στάνταρντς του Blood Nirvana. Τα “Sinner”, και “Jailbird”, έχουν καταπληκτικές εισαγωγές και κάποιες αναφορές στην Heatwave και Blood Nirvana (κυρίως) περίοδο. Όσο για το “Killhead Therapy” τα πολλά λόγια είναι φτώχια΄ να πω όμως εδώ, ότι στα live μου άρεσε πιο πολύ, ακόμα κι αν είχαν γίνει κάποια λάθη, γιατί ακουγόταν πολύ πιο άγριο και δυναμικό. Μετά από αυτά τα τέσσερα. Ξεχώρισα τα “8ball”, “King Of Jokers”, “Novocaine Rush”, “13” και “May This Bullet”, με το φοβερό ανατολίτικο σόλο. Το “8ball” αποτελεί ειδική περίπτωση στο άλμπουμ: ο Paul Cuttler είχε την ιδέα να ηχογραφήσει ένα πάρτι – που έγινε στο στούντιο, εν αγνοία των παρευρισκομένων και μιξάρισε φωνές, γέλια, σφυρίγματα, κραυγές κλπ στο ρυθμό του τραγουδιού. Way to go Paul!! Στο άλμπουμ αυτό υπάρχουν κι άλλες πολύ καλές ιδέες, όπως η πολύ ταιριαστή αλλαγή σ’ ένα σημείο του “Shot with…” όπου τα vocals του Αλέξη συνεχίζει η “φωνή” της κιθάρας του Γιώργου, καθώς και η fuzzy παραμόρφωση της φωνής του Αλέξη στο “King Of Jokers”.

ΟΜΩΣ, βρέθηκα στην πολύ δυσάρεστη θέση να μην μου αρέσει καθόλου το απλοϊκότατο “The End”, ενώ το “Offshore” να μ’ αφήνει μάλλον αδιάφορη. Και λεω “πολύ δυσάρεστη θέση” γιατί κάτι παρόμοιο δεν είχε ξανασυμβεί στο άκουσμα των προηγούμενων δίσκων των Drive. Επίσης, έχοντας πλέον ακούσει το άλμπουμ πολλές φορές, το “μεταλλικό” στοιχείο που έχουν σαφώς προσεταιριστεί οι L.D. σε μερικά σημεία μου φαίνεται κάπως αναφομοίωτο.

Ελπίζω ότι μελανά σημεία όπως αυτά που έλεγα στο Γρηγόρη Βάιο περί συμπεριφοράς στα live (βλ. συνέντευξη) θα πάψουν να υπάρχουν στην πορεία των Drive. Ο καιρός θα δείξει… Προς το παρόν, πάντως, ακούω και ξανακούω το “F*head Entropy”. Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα κάνετε και εσείς. Και όπως πάντα, ΔΥΝΑΤΑ!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s